ขอบคุณเจ้าของภาพที่อนุญาตให้เผยแพร่

ยิ้มสู้มะเร็ง กายป่วย ใจต้องแกร่ง  ตอน 2

อึ้งสิค่ะความรู้สึกขณะที่ต้องมานั่งรอฟังผลการตรวจโรคจากแพทย์เฉพาะทางมันรู้สึกหวิวๆอย่างไรบอกไม่ถูก เมื่อคุณหมอเข้ามาในห้อง คำถามแรกที่คุณหมอเฉพาะทางถาม มันแทบจะเป็นประโยคเดียวกันกันหมอคนก่อนหน้านี้เลยคือ ทำไมพึ่งมาหาหมอ ทำไมถึงปล่อยให้ก้อนเนื้อมันโตขนาดนี้ ขนาดมันโตมากถึง 3 ซมกว่า.เลยน่ะ

 ซึ่งจากผลการตรวจมันคือ ก้อนเนื้อร้ายที่เรียกกันว่ามะเร็งเต้านม   อึ้งสิค่ะ อาการ หน้ามืด ปากชา มือ เท้าไม่มีอ่อนแรง หูดับ พร้อมกันมันเป็นอย่างนี้เอง

 ขนาดที่คุณหมอและพยาบาลต้องรีบเข้ามาช่วยกันประคองตัวเราไว้  ก่อนที่จะร่วงกับพื้น หลังจากสักพักสงบสติอารมณ์ได้ ก็ย้อนถามคุณหมอซ้ำว่า หนูเป็นมะเร็งจริงๆหรือค่ะ พูดทั้งน้ำหูน้ำตาเราไหลออกมาจากตาทั้งสองข้าง แต่ไม่มีแม้แต่เสียงสะอื้น

 คุณหมอก็บอกว่ามันคือก้อนมะเร็งจริง แต่ไม่รู้ว่ามันเป็นมะเร็งประเภทใด เพราะมะเร็งมีหลายชนิด และแต่ล่ะชนิดก็มีวิธีการในการรักษาที่แตกต่างกัน แต่ถ้าจะให้รู้แน่ๆก็จะต้องทำการ เจาะเอาชิ้นเนื้อเข้าไปทำการตรวจสอบในห้องแลป ใช้เวลาประมาณหนึ่งอาทิตย์จึงจะรู้ผลว่าเป็นชนิดใด 

 พูดเสร็จคุณหมอก็ถามว่าพร้อมเจาะเลยใช่ไหมวันนี้  อ้าว เฮ้ย !  ทำไม อะไร ทุกอย่างมันจะรวดเร็วอย่างนี้ว่ะเนี้ย ยังไม่ได้เตรียมตัวเตรียมใจไว้กับเหตุการณ์ลักษณะนี้เลย   สักครู่หมอก็เอ่ยขึ้นว่าไม่ต้องตกใจ มะเร็งมันรักษาหายได้ ก้าเป็นในระยะเริ่มต้น  

แต่ต้องรีบทำการรักษา  เพราะโรคนี้มันรอไม่ได้ หมอพูดซะอย่างนั่น เจาะค่ะเจาะเลยหนูขอให้หมอเจาะให้วันนี้เลย เป็นไงเป็นกันค่ะ   หมอบอกว่าไม่เจ็บอะไรหรอก และแป๊ปเดียวเอง   หลังจากเจาะเสร็จคุณหมอก็นำชิ้นเนื้อมาให้ดู และบอกว่าให้อาทิตย์มาใหม่ มาฟังผลตรวจ

    เดินขาลอยๆ มาขึ้นรถที่ลานจอดรถ ของโรงพยาบาลขับออกมาจากโรงพยาบาล เงียบมาตลอดทาง มันรู้สึกแน่นหน้าอก หนาวๆร้อนๆ ไม่พูดไม่จา อะไรกับแฟนเลย พอถึงไฟแดงรถจอดติดไฟแดงอยู่ ไม่ไหวแล้วเผลอหลุดปากกับแฟนไปว่า แล้วกูจะรอดหรืเปล่าว่ะ เท่านั้นแหละร้องไห้ออกมาแบบที่ไม่เคยร้องไห้มาก่อนในชีวิต

 มันเหมือนใจจะขาด อารมณ์เหมือนคนรู้ว่าตัวเองกำลังจะตาย  แต่ยังไม่อยากตาย  เรายังไม่อยากตายลูกก็ยังเล็กเพียงแค่ห้าขวบเอง ถ้าเราเป็นอะไรไปเขาจะอยู่อย่างไง

เรารู้สึกถึงมือของแฟนที่ยื่นมาจับมือเรา โดยที่เขาเองก็ไม่ได้พูดอะไร  แต่เราก็เห็นแฟนเราแอบเช็ดน้ำตาอยู่และก็แอบร้องไห้ขณะขับรถไปด้วย จนเกือบจะถึงบ้าน แฟนก็เอ่ยเบาๆ  มันรักษาหายไม่ต้องกลัวไปหรอก