ขอบคุณเจ้าของภาพที่อนุญาตให้เผยแพร่

ยิ้มสู้มะเร็ง กายป่วย ใจต้องแกร่ง  ตอน 5

วันเชือด 8 กันยายน วันนัดผ่าตัด บอกเลยว่ากลัวสุดๆ กลัวไปซะทุกอย่าง มโนไปซะทุกเรื่อง กลัวเจ็บ กลัวตาย กลัวโน่น นี่ นั้น ทั้งที่ยังไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย แต่ก็ประหม่าไปหมด

 จำได้วันนั้น ทั้ง พ่อ แม่ พี่สาว แฟนเรา และลูกชายมากันแบบพร้อมหน้าพร้อมตา พอทำให้มีกำลังใจอยู่บ้าง แต่ก็กลัวอยู่ดี ยังบอกพี่สาวว่าดูแลลูกชายให้ด้วย เผื่อตัวเองไม่ฟื้น ทุกคนบอกสู้ๆ น่ะบอกผ่าตัดแล้วก็หาย

11.00 . เข้าห้องผ่าตัด นางพยาบาลเข็นรถพาเราเข้าห้องผ่าตัด และต้องถอดเสื้อออกหมดในห้องอากาศเย็นมาก หนาวสุดๆ จนเราต้องบอก คุณพยาบาลขอผ้าห่มหน่อย หนูหนาวมาก พยาบาลบอกว่าแป๊บเดียว จากนั้น พยาบาล 3-4 คน ในนั้นก็เข้ามาล๊อคแขนและขาเราไว้หมด หลังจากนั้นเราก็ไม่รู้เรื่องอะไรอีกเลย

16.20 .  ตื่นขึ้นมายังเบลอๆ งงๆ อยู่เลย เรารู้เพียงแต่ว่าขยับตัวไม่ได้ และรู้สึกหนักที่หน้าอกเหมือนมีอะไรมาวางทับไว้ เรานอนอยู่ในห้อง ICU ประมาณ ครึ่งชั่วโมง เราเริ่มขยับตัวได้บ้างแล้ว แต่อาการหนักหน้าอกยังไม่ดีขึ้น  แต่คุณหมอก็อนุญาติให้สามารถไปพักฟื้นที่ห้องพักได้

 นางพยาบาลก็มาเข็นรถ พาเราออกจากห้อง ICU ระหว่างนั้นเราหนาวมาก พยายามเกร็งตัวฝืน แต่ความหนาวมันยิ่ง หนาวถึงขั้วกระดูกเลย พอถึงห้องพักฟื้น เราฝืนไม่ไหวแล้ว มีอาการหนาวสั่นและชักด้วย

 ตาพล่ามัว มองอะไรไม่เห็นแต่ยังได้ยินเสียงอยู่ แต่เสียงนั้นแว่วเหมือนอยู่ไกลกันมาก ได้ยินพ่อแม่ร้องเรียกเรา เสียงลูกชายทั้งร้องไห้ทั้งเรียกเรา แม่ๆตื้นๆอย่าตายน่ะ อย่าทิ้งหนูน่ะได้ยินเสียงแฟนร้องเรียกหมอ  เราได้ยินแต่เราไม่สามารถพูดหรือตอบอะไรได้เลย คือมันหนาวจนทุกอย่างในตัวเรามันเกร็งไปหมด 

สักพักรู้สึกว่ามีคนวิ่งเข้ามาในห้องกลุ่มใหญ่เลย เสียงบอกว่าเอาผ้ามาห่มให้เยอะๆเดี๋ยวก็หาย ๆ ผ่านไปสักพักใหญ่อาการดีขึ้น เราเริ่มอุ่นขึ้น เสียงรอบตัวเงียบหมด เริ่มมองเห็น เราพบว่าในห้องมีหมอและพยาบาล รวม 5-6 คน และครอบครัวก็ อยู่ในห้องด้วย 

เราดีใจมากเพราะช่วงที่ทุกอย่างเงียบหมดและตาเริ่มจะมองเห็น  เรามโนไปเรื่อย กลัวว่าสิ่งแรกที่เราเจอจะเป็นอย่างอื่นกลัวจะไม่มีโอกาสเห็นครอบครัวอีก แต่สิ่งแรก ๆ ที่เราเห็นอยากเจอก็คือครอบครัว มันทำให้เราดีใจมากจน น้ำตาไหล พรากออกมา

คุณหมอบอกว่าเป็นอาการแทรกซ้อนมาจากผลของการเสียเลือดมากจากการผ่าตัดและการใช้ยาสลบ ทำให้ผู้ป่วยบางรายอาจเกิดอาการอย่างนี้ได้ โดยเฉพาะคนที่ร่างกายไม่ค่อยแข็งแร็ง

 พอผ่านเหตุการณ์นั้นมาได้ เราก็พลอยยิ้มออก คือเรารอดตายแล้ว เดินมาถึงครึ่งทางแล้ว เห็นครอบครัว เห็นลูกชาย ได้กำลังใจจากลูกชาย  แม่ต้องหาย ๆ   ทำให้เรามีกำลังใจขึ้นมาก เราต้องหาย สู้โว้ย เราต้องสู้ ๆ