ขอบคุณเจ้าของภาพที่อนุญาตให้เผยแพร่

ยิ้มสู้มะเร็ง กายป่วย ใจต้องแกร่ง  ตอน 9

ตัวน่ารังเกรียจ กลับมาบ้านอาทิตย์แรกไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย ชิวๆ สบายตัวมากเลย เข้าอาทิตย์ที่สองก็เริ่มอยากผมสั้นแล้วเพราะหมอบอกว่าผ่านไปประมาณสัก 1-2 อาทิตย์ผมจะเริ่มร่วงแล้ว และอาทิตย์ที่สองก็ผ่านไปโดยปรกติไม่มีอะไรอีกเหมือนเดิม

 แต่พออาทิตย์ที่ 3  ผมเราเริ่มร่วง เรารีบบอกแฟนให้พาไปตัดผมสั้น แต่รู้ไหมว่าแวะไปร้านไหนพอเขารู้ว่าเราเป็นอะไร เขาก็ไม่รับตัดให้เลย เขาคงกลัวหรือรังเกียจเราโธ่เว้ยทำยังกับเราเป็นโรคติดต่อ  ตัดเองก็ได้

ตอนแรกเราตัดจากผมยาวกลางหลัง เหลือไว้ปะบ่า กลางอาทิตย์ที่ 3 ผมเราแห้งและแข็งเป็นไม้กวาดเลย สระอย่างไรก็ยังแห้งทั้งแข็งทื่อเหมือนเดิม เราลองจับผมและดึงดู เอ๊ะก็ยังไม่ได้ร่วงนี่น่า  แต่พออีกสองวันต่อมา ตื่นเช้ามาเราสังเกตุเห็นผมตัวเองร่วงติดหมอน แต่ไม่มาก

แต่วันต่อๆมาหลังจากนั้นก็ร่วงเยอะขื้นเรื่อยๆ จับดึงตรงไหน ดึงตรงไหน ร่วงตรงนั้นเลย ร่วงเป็นกระจุกเลย พอเดินไปนั่งหน้าพัดลม พอพัดลมส่ายมาโดนหัว ผมปลิวออกเป็นกำมือเลย เราตกใจมาก   กรี้ดลั่นบ้านเลย วิ่งพร่านทั่วบ้านเลย สุดท้ายไปจบที่ห้องน้ำเปิดน้ำจะสระผม

 แต่พอผมโดนน้ำเท่านั้นแหละ เส้นผมเราหลุดไหลตามน้ำออกมาเต็มพื้นเลย ร้องลั่นบ้านจนแฟนตกใจรีบวิ่งมาดูในห้องน้ำ เขาก็ปลอบเราว่า ตัวเองก็รู้อยู่แล้วว่า เหตุการณ์แบบนี้มันต้องเกิดขึ้น แล้วจะไปตกใจอะไรมากมาย  เราบอกว่าไม่คิดว่ามันจะร่วงเยอะออกมาเป็นกำมืออย่างนี้  เราร้องไห้หนักมากวันนั้น มองตัวเองในกระจก รับตัวเองแทบไม่ได้เลย

 ผมร่วงหลุดเหลือบางๆเป็นหย่อมๆ  เราก็เลยตัดสินใจที่จะโกน เราบอกแฟนให้ไปซื้อมีดโกนมาให้ แต่สุดท้ายเราก็ไม่กล้าโกน เพราะเซลล์ผิวหนังเราเริ่มตายแล้วเป็นแผลง่ายมากเลย แสดงว่าภูมิคุ้มกันน่าจะน้อย เลยไม่กล้า ก็เลยคิดว่าจะตัดให้สั้นที่สุดเท่าที่จะทำได้ ตัดสั้แล้วก็ให้แฟนพาไปให้ร้านเขาโกนให้

โดยคราวนี่ไปไกลจากที่เคยไปเมื่อครั้งก่อน  แต่เกือบทุกร้านไม่มีที่ไหนรับโกนให้เลยพอรู้เรื่องราวของเรา

 หาร้านจนท้อ จะเลิกหาอยู่แล้ว ก็คุยกันว่าถ้าถูกปฎิเสธอีกก็กลับบ้านเลยล่ะกัน ไม่ต้องโกนมันแล้ว แต่เราโชคดีมากที่ร้านสุดท้ายนั้นเขารับโกนให้   เป็นร้านเสริมสวยร้านนึง เราเล่าเหตุการณ์ให้เขาฟัง เจ๊เขาใจดีมากเลย เขาบอกไม่เป็นไร เดี๋ยวพี่จะโกนให้เอง จะโกนให้เบาที่สุดเท่าที่จะเบาได้

 ตอนนั้นเรานั่งโกนหัวไปก็ร้องไห้ไป มองตัวเองหน้ากระจก เรามาถึงจุดนี้ได้อย่างไร ในกระจกใช่เราจริงๆหรือ  เจ๊เขาก็ดีมากๆเลยโกนผมให้เราไปปลอบเราไปด้วย โกนเสร็จเหมือนแม่ชีเลย

 วันต่อมาอาการเริ่มมาล่ะมาเป็นขบวนเลย  แทบไม่มีแรงลุกจากเตียงเลย เหนื่อย ลิ้นไม่รู้รส พะอึดพะอม เวียนหัว กินข้าวไม่ค่อยได้ ผอมโซ น้ำหนักลด เริ่มท้อ เริ่มไม่อยากไปต่อแล้ว !

ขังตัวเองอยู่ในห้อง กินกล้วยน้ำหว้าแทนข้าว แต่ก็แทบจะไม่มีแม้แต่แรงเคี้ยวเลย ต้องดูดลงท้องแทนกันไม่ให้ท้องว่าง เราเริ่มท้อมากสุดๆ เราไม่ไหวแล้ว หมดแรงแล้ว  เราใช้วิธีมองหน้าลูกเอาก็พอมีกำลังใจดิ้นรนสู้ต่อ  อาการยังไม่ได้ผ่อนคลายเลย ก็ถึงเวลาครบเวลา 21 วันแล้ว คิดแล้วอยากจะตายซะให้ได้เลย